Hâl

0
yayınlandı Aralık 2, 2013 by Ebru Bulut in Şiir

Ellerimin gölgesinden aydınlığa çıksa artık dost yüzlü tefsirler.

Yavuz bir cahillikten geliyorum.

Kalbimin devraldığı hilâfet kaldırılmadan,

-kaza ve kaderin oy birliği ile-

faydalı işler icat etsem meselâ.

Çayın ve akşamın son demlerinde,

o son demlerin aşina hüzünlerine, iki şeker atsam.

Karıştırsam.

Yağmur çamur göz kapaklarıma çarpa çarpa,

çoraplarımın tatlı ıslaklığıyla

dilini bildiklerimden bilmediklerime sürgün yemiş giderken

anlamazdım güzelliğin memleketini bile

ki güzellik, kalp ile…

“aramıza bir varlık mı yoksa bir yokluk mu girdi?”

 

Gocundurdu beni göklere uzanan yalnızlığım.

-İçimizdeki fakirlik…

Çocukluğumda olsam çıkardım dediğim merdivenlerin önündeyim

İki elimle ulaşamam.

İstemek; biraz daha bilmek demek isteneni,

bırakamam.

Bildiğim en yüksek yer babamın köyü.

Bildiğim göğe en yakın yer…

Bir göğe yakın olsam yeter.

 


Yazar Hakkında

Ebru Bulut


0 Yorum



İlk yorum yapan sen ol!


Cevap Yaz

(gerekli)