Mevsimin Sonbaharındayım

0
yayınlandı Aralık 2, 2013 by Yusuf Tosun in Öykü

 

“İşte böyle, doğa sonbahara doğru yö­nelince benim de içimde ve çevremde her şey solmaya başlıyor. Ağaçların yaprakları dökülünce benim de kolum kanadım kırılı­yor.”(Geothe)

 

Karamsar düşüncelerden sararıyor yaprakla­rım. Za­yıflıyor birden bütün düşüncelerim. Dağılıyor düşün­celerimin o renkli ışıltıları. Harabeye dönüşüyor adeta bukağılı yüreğim.

Mevsimin sonbaharındayım…

Her tarafı sarı bir hüzün kaplamış. Bedenim korku­dan bir sarkaç gibi sallanıyor. Duygularımsa hepten ye­nik… Gustave Flaubert’in Leon’u gibi sonuçsuz sev­mekten bıktı yalnız yüreğim. Nefesinin tütsüsü tek kur­tuluş umudum, o da olmuyor. Ve belki de olmayacak.

Her tarafta sarılık salgını. Dallar mahzun, çiçek­ler dargın, güneş arzulu ışıklarını saçıyor her tarafa. Bense erimimin kıyısında yine hüzün yüklü… İmkansızı başar­manın bedbahtlığını yaşıyor yalnız yüreğim.

Mevsimin sonbaharındayım…

Bir martı uçuyor yükseklerden, duygularımı kanat­larcasına. Bense aşk vadisinde mahzun. Yüksel ey martı, daha da yüksel…görürsen bahardan bir iz, hemen çalalım her tarafı yeşile.

Mevsimin sonbaharındayım…

Her tarafta sarı hüzün kokuyor. Sonbahar merdivene dayanmış yürüyor ağır ağır. Ayrılık zili çalınıyor demek. Bahardan arta kalan yazın hüznü de kanatlanıyor. Ben yine acılarımla baş başa… uğurluyorum aşkımı sonsuza çaresiz.

Mevsimin sonbaharındayım…

 

 

Sabahın ilk ışıltılarıyla açınca gözlerimi, bir hoş olu­yor gönlüm. Mahmur gözlerle varınca pencereye, yıkılı­yor bütün hayallerim. Bu gün olduğu gibi, bir göç baş­lamış ağaçların yapraklarında, sarı ve hüzün dolu.

Tarumar edilmiş bir bahçenin sonbaharını teneffüs ediyorum. Yapraklarım sararıyor, yüklü meyvelerim de yok artık. Kral çıplak diyemiyorum.

Nefesim amber, tenim sonbahar kokuyor. Rengim soluyor. Kokum tükeniyor. Yapraklarımın hüznü beni sonbaharlaştırdı adeta.

Sonbahar mevsiminin kumsalında yürüyorum sessiz sedasız. Geçiyor hüzünlü bulutlar üzerimden bir bir. Uçuşuyor semâda saçlarım yaprak yaprak. Dalga boyu düşüncelerle boğuşuyorum yalın ayak. Elim ayağım bo­şalıyor sonbaharın gelişiyle.

Mevsimin sonbaharındayım…

Devrildi üzerime hüzün kovası. İnsan olarak sonba­harın yazgısını soluyoruz. Gülümseyen yüz yok. Ağlıyor bütün tabiat. Hıçkırıklar derinden… varlığımın derinli­ğindeki ben de yok artık. Sadece akıyor beynimde in­sanlar hüzünlü hüzünlü.

Mevsimin sonbaharındayım…

Uğulduyor kulağımda ayrılık türküsü.

Ruhum yalnız. Bedenim yok artık. Aşkımsa, sonsuza buharlaşıyor.

Sabah selâsı kulağımda hoş sedâ. Melekler gülümsü­yor yüreğime.

Doğuyor gönlüm yeni bir dünyaya. Özgürlük, esenlik melodileri yükseliyor her taraftan.

Her tarafta bir renk cümbüşü…. kolum kanadım ye­niden canlanıyor.

 

Çünkü, mevsimin sonbaharındayım.

 


Yazar Hakkında

Yusuf Tosun


0 Yorum



İlk yorum yapan sen ol!


Cevap Yaz

(gerekli)